Jak tłumacz zszywa tłumaczenie z dokumentem i dlaczego to ważne

Tłumaczenie uwierzytelnione to zawsze fizycznie jeden obiekt: strony tłumaczenia spięte z dokumentem źródłowym, przeszyte nitką, ponumerowane, z papierową plombą i pieczęcią notariusza na odwrocie. To, do czego tłumaczenie jest zszyte, przesądza o jego wadze prawnej, cenie i o tym, czy oryginał zostanie u Ciebie.

Wariant 1: tłumaczenie zszyte z oryginałem

Strony tłumaczenia przeszywa się z samym dokumentem. Robi się tak, gdy oryginału nie szkoda „zająć” zszyciem i pieczęciami: zaświadczenie o niekaralności, zaświadczenie z pracy, wyciąg z rachunku, zaświadczenie lekarskie — dokumenty potrzebne pod konkretne złożenie i niepotrzebne później. To najmocniejszy wariant: związek tłumaczenia ze źródłem jest nierozerwalny, a strona przyjmująca nie ma pytań.

Wariant 2: tłumaczenie zszyte z kopią notarialną

Najpierw notariusz poświadcza zgodność kopii z oryginałem, potem do tej kopii zszywa się tłumaczenie. Tak postępuje się z paszportami, dyplomami, aktami stanu cywilnego — dokumentami, które są Ci potem potrzebne w oryginale. Strona przyjmująca dostaje i poświadczoną kopię źródła, i tłumaczenie. Minus — to dwie czynności notarialne zamiast jednej, czyli drożej.

Wariant 3: tłumaczenie zszyte ze zwykłą kopią

Najsłabszy wariant: notariusz poświadcza tylko autentyczność podpisu tłumacza, a nie to, że dołączona kserokopia odpowiada oryginałowi. Część urzędów takiego tłumaczenia nie przyjmuje. Używaj go tylko, jeśli strona przyjmująca wprost powiedziała, że to wystarczy.

Gdy odbierasz gotowe tłumaczenie, sprawdź: strony są przeszyte i zaklejone plombą, na plombie podano liczbę stron, są pieczęć i podpis notariusza, wpisano numer w rejestrze. Niczego nie wolno rozszywać — jeśli rozbierzesz dokument, żeby „wygodniej zeskanować”, tłumaczenie traci moc i trzeba je poświadczyć od nowa. I zapytaj wcześniej stronę przyjmującą, do czego zszywać: do oryginału, kopii notarialnej czy zwykłej kopii.