Tłumaczenie uwierzytelnione pełnomocnictwa: sprawa cofniętych uprawnień

Klient sporządził pełnomocnictwo do przedstawiciela w Gruzji — do rozporządzania nieruchomością, podpisywania umów, reprezentowania interesów przed urzędami. Wykonaliśmy tłumaczenie uwierzytelnione na gruziński, postawiliśmy apostille. Miesiąc później transakcja przepadła: w międzyczasie mocodawca u innego notariusza sporządził odwołanie pełnomocnictwa, ale zapomniał powiedzieć o tym przedstawicielowi. Tłumaczenie było doskonałe. Nieważny był sam oryginał.

Pełnomocnictwo to dokument „nietrwały”

Ma termin ważności. Jeśli nie jest wskazany w treści, w wielu jurysdykcjach domyślnie jest to rok od daty wystawienia. Można je odwołać w każdej chwili bez wyjaśnień. A strona przyjmująca niemal zawsze sprawdza, jak jest świeże: niektórzy notariusze i urzędnicy za granicą przyjmują pełnomocnictwo nie starsze niż 3–6 miesięcy, nawet jeśli w treści wpisano dłuższy termin.

Drugie ryzyko to zakres uprawnień. Sformułowanie „reprezentować interesy we wszystkich instytucjach i organizacjach” za granicą często uznaje się za zbyt ogólne. Notariusz lub urzędnik w innym kraju chce widzieć konkretną czynność: „podpisać umowę sprzedaży mieszkania pod adresem…”, „odebrać w organie X dokument Y”, „otworzyć rachunek w banku Z”. Jeśli uprawnienie sformułowano mgliście, tłumaczenie nie pomoże — poproszą o nowe pełnomocnictwo z konkretami.

Jak zrobić to dobrze

Sporządzaj pełnomocnictwo pod konkretne zadanie i pod wymogi kraju, w którym będzie używane. Optymalnie — pokazać notariuszowi z wyprzedzeniem wzór pełnomocnictwa z tego kraju lub pisemne wymogi strony przyjmującej. Sprawdź termin ważności i planuj tak, by do momentu użycia zostawał zapas co najmniej miesiąca.

Tłumaczenie i apostille zamawiaj od razu po podpisaniu. Przedstawiciela uprzedź: jeśli mocodawca zmieni zdanie, odwołanie trzeba niezwłocznie przekazać wszystkim — przedstawicielowi, temu, kto trzyma tłumaczenie, i w miarę możliwości organowi, do którego pełnomocnictwo jest składane. I utrzymuj kontakt między mocodawcą a przedstawicielem aż do samej transakcji: większość „martwych” pełnomocnictw to nie błędy tłumaczenia, lecz brak koordynacji między ludźmi.