Zgoda na wyjazd dziecka: typowe błędy w tłumaczeniu i formie

Zgoda na wyjazd małoletniego to krótki dokument, ale w liczbie odmów jest w czołówce. Powód: sprawdza się ją co najmniej dwukrotnie — przy wyjeździe i przy wjeździe do kraju docelowego (a czasem jeszcze konsulat przy wydawaniu wizy). Wymogi tych stron się nie pokrywają, a dokument idealny dla jednej jest odrzucany przez drugą.

Błąd pierwszy: brak konkretów co do terminów i krajów

Notariusz domyślnie sporządzi zgodę „na wyjazd do dowolnego kraju na dowolny okres do pełnoletności” i do wyjazdu z kraju to wystarczy. Ale wiele państw strefy Schengen, a także np. ZEA i Wielka Brytania, chce widzieć konkretne daty podróży, termin ważności zgody i wykaz państw. Jeśli oryginał jest sformułowany ogólnikowo, tłumaczenie tego nie naprawi — zgodę trzeba sporządzić u notariusza od nowa, z konkretami. Wymogi strony przyjmującej ustala się przed wizytą u notariusza, a nie po odmowie.

Błąd drugi: przetłumaczono nie cały dokument

Tłumaczy się wszystko w całości: treść zgody, klauzulę poświadczającą notariusza, dane i pieczęć notariusza, pieczęć apostille. W pośpiechu biuro tłumaczy czasem tylko główny akapit, a kontrola graniczna kraju wjazdu uznaje dokument za niekompletny. Osobno sprawdź tłumaczenie słów oznaczających pokrewieństwo i rolę: „osoba towarzysząca”, „przedstawiciel ustawowy”, „babcia”. Niefortunne sformułowanie może wywołać wrażenie, że dziecko podróżuje z osobą obcą.

Błąd trzeci: imiona i kolejność kroków

W zgodzie występują trzy osoby: rodzic wyrażający zgodę, dziecko i osoba towarzysząca. Wszystkie imiona ściśle według paszportów, łącznie z dzieckiem. Poprawna kolejność: sformułować zgodę pod wymogi kraju docelowego → poświadczyć u notariusza → przetłumaczyć w całości, łącznie z klauzulami → w razie potrzeby postawić apostille → sprawdzić imiona z paszportami.

I bierz w podróż oryginał zgody oraz oryginał tłumaczenia, a nie skany czy kopie: na granicy proszą właśnie o papierowe oryginały z „żywymi” pieczęciami.